Menig parochiaan zal het hebben opgemerkt dat er van alles gaande is in de pastorietuin van de H. Hippolytuskerk. Dat geeft nieuwsgierigheid, maar ook kritische vragen en opmerkingen. “Waarom moeten al die planten eruit?” “De tuin is toch goed zoals het is.” Sinds de reconstructie van de Kanis heeft de pastorietuin de afgelopen jaren inderdaad weer vorm en ook kleur gekregen. Een tuin laat zich echter niet ineens aanleggen, het is een proces, zeker als de financiële middelen beperkt zijn. Bomen groeien langzaam, geven gaandeweg vorm en karakter aan de tuin. Sommige planten slaan aan en breiden zich langzaam uit. Maar er zijn ook planten die niet goed gedijen op de bewerkelijke veengrond. En dan zijn er nog spontaan opkomende soorten, die zelf hun plek opeisen. En zo leer je de tuin en zijn beplanting over de jaren kennen.
Alweer enige tijd geleden wees pastor Janneke mij op het idee van de Laudato Si tuin, vernoemd naar de encycliek van Paus Franciscus uit 2015, waarin hij schrijft over de zorg voor ons gemeenschappelijke huis. Het vormde de inspiratie voor het achtste werk van barmhartigheid; de zorg voor de schepping. Alhoewel ik daar toen niet onmiddellijk iets mee gedaan heb, heeft het idee me nooit helemaal los gelaten. De tuin heeft een prominente plek in de Bijbel. In den beginne het Hof van Eden, het paradijs, maar natuurlijk ook de tuin van Getsemane. Ook menig kloostertuin is van grote schoonheid, wordt met bezieling bijgehouden. De eigen tuin vormt daarmee een ideaal uitgangspunt om de zorg voor de schepping op kleine schaal voor te leven. En zo heeft onze pastorietuin het in zich om een verlengstuk te zijn van onze geloofsgemeenschap. Maar dat is het nu nog niet. Af en toe spelen er kinderen, eenmaal per jaar worden er na de mis paaseieren gezocht, maar verder is het een tuin die vooral vanaf de straatkant wordt gadegeslagen, niet van binnenuit beleefd. En precies dat is de doelstelling en moet langzaam vorm gaan krijgen.
Er is door Marcel Roest flink wat grond aangeleverd om de verzakte bodem weer iets op te hogen. Met dank aan Don van der Meer zijn een aantal grote planten gerooid. Door Johan Konst is op plekken puin afgegraven om daar weer ruimte te geven aan bomen en struiken. En dan vooral inheemse soorten. Een veld met hortensia’s is prachtig, maar trekt nauwelijks insecten aan. Een laurierhaag blijft mooi groen in de winter, maar put de grond uit voor andere planten die in de buurt staan. Er zijn nieuwe gemengde hagen geplant bestaande uit onder andere de meidoorn, liguster en veldesdoorn. Ook komen er planten die een religieuze betekenis hebben, zoals een winterlinde, die altijd symbool heeft gestaan voor het vrouwelijke en aan Maria is gewijd. Wellicht kan een Mariabeeld daar ooit een plek krijgen. En ook de vorm van de achtertuin zal veranderen met minder gras en meer borders met volop struiken en bloemen waar bijen, vlinders en vogels hun thuis kunnen vinden. Enkele exoten zoals de vlinderstruik worden om die reden gekoesterd. En er komen bankjes om tot rust te komen, te bezinnen, te bidden of even samen te zitten.
En ondanks dat het een proces is zonder concrete einddatum is alle hulp welkom. Enerzijds financieel, anderzijds van praktische aard. Het ontwerp en de beplanting neem ik voor mijn rekening, maar er zijn klusjes te over. Denk hierbij aan:
- Het ophogen en stellen van de opsluitbanden tussen de tuin en het grind.
- Het plaatsen van een schapenhek i.p.v. gaas tussen de achtertuin en (oprit) papiercontainer.
- Het dichten van een groot gat bij de ingang van het pad naar de pastorie.
- Het aanvullen van puin en grind rondom kerk en pastorie.
Een donatie voor de bankjes of voor borderbeplanting is natuurlijk ook van harte welkom en mag worden overgemaakt aan NL36 RABO 0331 1001 77 onder vermelding van “Laudato Si tuin”.
