Met onze kaartjes vol geloofs- en levensvragen op zak gaan we in gesprek met medeparochianen voor een Openhartig gesprek. We zien haar vaak aan het werk in de Bonaventurakerk waar ze in het bijzonder met de jeugd bezig is. ‘De jeugd heeft de toekomst’, ook in de kerk, dus het wordt de hoogste tijd om nader kennis te maken met Patricia Mulder (48).
We starten met het invullen van het paspoort van Patricia.
Naam: Patricia Mulder, meisjesnaam Van Dijk. Mijn doopnaam is Antonia, genoemd naar de moeder van mijn vader, oma Toos.
Burgerlijke staat: Getrouwd met John Mulder. Wij hebben vier kinderen: Lisa van 21, Dennis van 18, Roos van 16 en Sabine is onze jongste van 7.
Woonplaats: Woerden, in de wijk Molenvliet.
Beroep: Ik ben lerares in het basisonderwijs in Kamerik op De Wijde Blik. Volgend jaar hoop ik mijn 25-jarig onderwijsjubileum te vieren.
Hobby’s: Ik houd van zwemmen, lezen, woordpuzzels en vooral veel dingen doen met ons gezin. Ook ga ik graag naar het theater. Ik zie mijn werk ook als een hobby. Leuke lessen bedenken en voorbereiden geeft mij ook veel ontspanning. Ik luister graag naar muziek, meestal naar de radio voornamelijk popmuziek van door de jaren heen.
Favoriete vakantieland: Nederland, we hebben alle regio’s al eens bezocht. Voor de kinderen die nog meegaan zoeken we een jongerencamping op. We fietsen mooie tochten en zwemmen veel.
Waar stond jouw wieg? In wat voor gezin ben je opgegroeid?
“Ik ben geboren in Montfoort aan de Onze Lieve Vrouwe Gracht. Toen ik 1 jaar oud was zijn we verhuisd naar Linschoten. Mijn ouders hebben mij en mijn twee broertjes een ‘gewone’ katholieke opvoeding gegeven. Er werd thuis gebeden, we deden communie en het vormsel, daarbij vond ik mijn deelname aan het kinderkoor heel belangrijk. We studeerden met dat koor ook musicals in, die we dan uitvoerden in Linschoten, Montfoort en Woerden. Op zaterdagavond gingen we in Linschoten naar de kerk, in het Kruispunt. Er stond alleen een houten altaar. Mijn moeder heeft ervoor gezorgd dat ik terugkijk op een warm gezin. Mijn vader was kostwinner en omdat hij chauffeur was, was hij veel van huis. Toen ik op de onderwijsopleiding zat, heb ik mijn moeder uitgebreid geïnterviewd, dat was een mooie manier om veel over haar te weten te komen. Vooral over haar jeugd die best sober was met negen kinderen in haar ouderlijk gezin.”
Waar heb je jouw echtgenoot John ontmoet?
“Ja, dat was in café Walzicht, dat was destijds een goede ontmoetingsplaats voor jongeren. Ook de Kluis in de Achterstraat was zo’n plek. Na zes jaar verkering zijn we getrouwd en in Woerden gaan wonen.”
We zien je vaak actief in de Bonaventurakerk, welke taken heb je daar?
“Het begon toen ik ben gevraagd door Jos van Hulsen om te gaan helpen bij de begeleiding van doopouders. Dit heb ik twaalf jaar gedaan. Nu ben ik lid van de werkgroep die de meisjes en jongens uit de groepen 8 voorbereidt op het vormsel. Het is een proces van maanden waarin we mooie ervaringen met elkaar beleven. Voor de werkgroep eindigt de vorming na de feestelijke vormselviering met de zogenaamde Vuurdoop. Dit is een feestelijke dag waarop de vormelingen worden uitgenodigd door de bisschop om workshops, spellen, theater en allerlei andere activiteiten bij te wonen. Deze dag vindt plaats in Nootdorp op de zaterdag voor Pinksteren. Het is mooi om te zien hoe kinderen in dit vormingsproces verlegen binnenkomen de eerst avonden. En aan het eind gegroeid zijn tot jongeren die hun mening durven te geven. Daar werk ik graag aan mee.
Verder ben ik ook betrokken bij de 30-plus-vieringen in de Bonaventurakerk die we enkele keren per jaar organiseren. Ik doe dat met veel plezier samen met Sylvia Schilperoort. Ook ben ik hoofdcontactpersoon vanuit de parochie voor de wijk Molenvliet.”
Patricia heeft een tas vol spullen meegenomen die passen bij dit interview, zoals de map die gebruikt wordt in de vormselvoorbereiding. Prachtig materiaal waar ze later in het gesprek nog op terug zal komen.
Hoe ervaar je de plaats van jongeren en jeugd in de kerk?
“Ik maak me daar wel zorgen over. Mijn oudste kinderen hadden het geluk dat er in hun tijd nog een groot kinderkoor was. Dat koor was een feestje. Er waren, toen zij jonger waren, ook meer gezinsvieringen. Dat mis ik nu wel. Maar ja, bij alles is de vraag: ‘Een kinderkoor? Leuk! Maar wie gaat het doen, wie gaat piano spelen?’ Dat zal een belangrijke taak blijven van de parochie: denk na over het aanbod voor de jeugd en de jongeren en laat de vier kerken veel met elkaar afstemmen, wanneer er een gezins- of een jongerenviering is.”
Zijn jullie thuis ook bezig met de geloofsopvoeding?
“We doen ons best, al komt dit gedeelte wel op mij aan. Ik heb het zeker meegekregen van mijn eigen ouders. Belangrijk is liefde en warmte geven, aandacht hebben voor de medemens, niet te snel oordelen. We doen kleine dagelijkse rituelen voor het slapen gaan, om zorgen te delen en dankbaarheid te tonen. Jezus zegt ‘kinderen zijn altijd welkom’. Dat vind ik een mooie boodschap.”
En in je werk?
“Mijn stap om in het katholieke onderwijs te gaan werken was een bewuste keuze, toen nog voor de Maria Gorettischool. Zo’n tien jaar geleden heeft de school ervoor gekozen om de communievoorbereiding niet meer in de school te laten plaats vinden. Dat vind ik wel jammer. De schoolcommissies rond Pasen en Kerst bereiden mooie vieringen voor en pastor Janneke had en pastor Annemieke heeft daar een belangrijke rol in. Fijn dat de kerk betrokken is bij de school. We werken nu met de methode Hemel en Aarde, maar we onderzoeken nog welke methode het beste bij de school past. In de hogere groepen wordt ook aandacht gegeven aan andere religies. In onze methode Kwink aangaande ‘sociale vaardigheden’ gaat het vaak over dezelfde aspecten, die ook passen bij het geloof.”
Had je als kind een favoriet Bijbelverhaal?
“Dat is het verhaal van Esther. Zij bleef trouw aan haar volk. We hadden thuis een tiendelige kinderbijbel met mooi plaatjes. Het plaatje van Esther die koningin werd vond ik het mooist.”
Wie inspireert jou?
“Dat is mijn opa. Hij wilde dat iedereen bij elkaar bleef, daarnaast hechtte hij belang aan dingen doorgeven aan de volgende generaties. Op het graf van mijn oma stond bijvoorbeeld: “Heb elkander lief.” Mijn opa maakte zich sterk voor de kerkgemeenschap. Tot op hoge leeftijd (92 jaar) ging hij op zondag naar Weddesteyn, om daar de oudjes ontbijt te geven en vervolgens naar de kapel te begeleiden. Dit deed hij met veel liefde en plezier.”
Kun je een Top en een Tip noemen voor onze parochie?
“Als Top noem ik het materiaal dat gemaakt is rond het vormsel. Daar is hard aan gewerkt door de werkgroep en pastor Annemieke. Hier kan de parochie trots op zijn. In het materiaal worden de kinderen zeker niet te kinderlijk aangesproken, het gaat over serieuze onderwerpen als: keuzes maken, de verleidingen in het leven en ook over de dood. De lat mag best hoog liggen voor kinderen vind ik en het levert mooie gesprekken en ervaringen op. Mijn rol in de begeleiding is vaak het bedenken van praktische verwerkingen van het aangebodene.
Mijn Tip heeft ook met de jeugd te maken: Laten we rond de communievoorbereiding weer een poging doen een kinderkoor op te richten, dat bijvoorbeeld zes weken in Woerden oefent dan zes weken in Oudewater en zo ook in de andere kerken. ‘Zingen is twee keer bidden’. Dat heeft al vaker in het magazine gestaan. Verder hoop ik dat we als vier kerken nog meer naar elkaar toe groeien. Een stukje reizen mag dan toch geen bezwaar zijn? Ik wil niet somberen over de toekomst van de kerk. Als Jos mij in het verleden niet gevraagd had, was ik nooit zo actief geworden in de kerk. Dus laten we vooral ook mensen durven vragen!”
Ondertussen komt het vormsel- en communieboek van Patricia zelf uit de tas tevoorschijn. Met mooie verhalen daarbij. Hoe waardevol kunnen dit soort herinneringen zijn aan de rituelen in je leven.
Dan onze Tegeltjesvraag, we hebben onze tegeltjes weer meegenomen, welke kies je?
Patricia schiet in de lach. “Het zijn de tegeltjes die ik, samen met Sylvia en mijn zoon, geknipt heb en die uitgedeeld zijn tijdens een 30-plus-viering.” Inderdaad Patricia, daar hebben wij deze tegelwijsheden van overgehouden. Je ziet, het materiaal dat je bedenkt wordt echt gebruikt.
Patricia: “Mijn keuze is dan: ‘Liefde is niet te koop maar toch het kostbaarste dat er is’. Uiteindelijk gaat het daarom in de kerk en in het leven.”
Patricia, bedankt voor je openhartigheid.
Wilt u zelf iemand voordragen voor deze rubriek mail dat dan naar basoudeophuis@hotmail.com.
